Jedną z najszybciej rozwijających się gałęzi gospodarki Turcji jest turystyka. Najwięcej turystów przyjeżdża z Niemiec, Rosji, Holandii , Belgii, Francji i Wielkiej Brytanii. Wpływy z turystyki wynoszą 3,6 mld dolarów. Główne ośrodki turystyczne to: kurorty nad wybrzeżem morza Egejskiego i morza Śródziemnego (Bodrum, Kuşadasi , Antalya, Alanya), Stambuł, Kapadocja oraz zabytki kultury antycznej: Troja, Milet, Efez, Hierapolis, Pergamon, İzmir i inne.

Diyarbakır - jedna z 81 prowincji Turcji, znajdująca się we wschodniej części kraju.

Od północnego-zachodu graniczy z prowincją Elazığ, od zachodu z prowincjami Malatya i Adıyaman, od południowego-zachodu z prowincją Şanlıurfa, od południa z prowincją Mardin, od wschodu z prowincjami Batman i Muş oraz z prowincją Bingöl od północnego-wschodu.

Władzę w prowincji sprawuje deputowany przez turecki rząd.

Powierzchnia prowincji to 15 162 km². Liczba ludności zgodnie z danymi z 2000 roku wynosi 1 362 708, a gęstość zaludnienia 89,88 osoby/km². Stolicą prowincji jest miasto Diyarbakır, które zamieszkiwane jest przez 545 983 osoby (dane z 2000 roku).

Diyarbakır - jedna z 81 prowincji Turcji, znajdująca się we wschodniej części kraju.

Od północnego-zachodu graniczy z prowincją Elazığ, od zachodu z prowincjami Malatya i Adıyaman, od południowego-zachodu z prowincją Şanlıurfa, od południa z prowincją Mardin, od wschodu z prowincjami Batman i Muş oraz z prowincją Bingöl od północnego-wschodu.

Władzę w prowincji sprawuje deputowany przez turecki rząd.

Powierzchnia prowincji to 15 162 km². Liczba ludności zgodnie z danymi z 2000 roku wynosi 1 362 708, a gęstość zaludnienia 89,88 osoby/km². Stolicą prowincji jest miasto Diyarbakır, które zamieszkiwane jest przez 545 983 osoby (dane z 2000 roku).

Ardahan - jedna z 81 prowincji Turcji, znajdująca się w północno-wschodniej części kraju.

Od zachodu graniczy z prowincją Artvin, od południowego-zachodu z prowincją Erzurum, od południa z prowincjami Kars, a od północy z Gruzją.

Władzę w prowincji sprawuje deputowany przez turecki rząd.

Powierzchnia prowincji to 5 495 km². Liczba ludności zgodnie z danymi z 2000 roku wynosi 133 756, a gęstość zaludnienia 24,34 osoby/km². Stolicą prowincji jest Ardahan.

Ruiny starożytnej Afrodyzji należą do najpiękniejszych zabytków tego typu w Turcji. Wiele osób przedkłada to miejsce nad Efez, ceniąc brak tłumów turystów. W Afrodyzji zachowało się sporo obiektów, można więc wyobrazić sobie, jak wspaniałe było niegdyś to miasto.

Nazwa miasta, Afrodyzja (tur. Afrodisias), pochodzi od imienia greckiej bogini miłości Afrodyty, którą Rzymianie identyfikowali z Wenus. Bogini miała liczne wcielenia. Afrodyta Urania była patronką czystej miłości, ale jako Afrodyta Pandemos przeistaczała się w boginię miłości zmysłowej, żonę Hefajstosa i kochankę Aresa, Hermesa, Dionizosa i Adonisa. Dziećmi Afrodyty byli: Harmonia, Hermafrodyta, Eneasz i falliczny bożek Priap. W ruinach obowiązuje zakaz fotografowania. W okolicy zabronione jest także biwakowanie.

Prace wykopaliskowe wykazały, że akropol w Afrodyzji nie był naturalnym wzgórzem, ale prehistorycznym kopcem usypywanym stopniowo przez kolejnych osadników od wczesnej epoki brązu (2800–2200 p.n.e.). Do świątyni, znanej już VIII w. p.n.e., przez ponad tysiąc lat przybywali pielgrzymi, co przyczyniało się do rozkwitu miasta.

W okresie cesarstwa bizantyjskiego świątynię Afrodyty przekształcono w kościół chrześcijański, a inne starożytne budowle zburzono, aby zdobyć materiał potrzebny na budowę murów obronnych (ok. 350 r. n.e.). W 1402 r. miasto zostało spustoszone przez Tamerlana. Na gruzach powstała turecka wioska Geyre, ale w 1956 r. uległa zniszczeniu w wyniku trzęsienia ziemi. Odbudowano ją w miejscu oddalonym nieco na zachód, co umożliwiło prowadzenie prac wykopaliskowych.

Pierwsze badania w Afrodyzji przeprowadzili na początku XX w. archeologowie francuscy i włoscy. Po trzęsieniu ziemi w 1956 r. amerykańscy i tureccy naukowcy rozpoczęli odkopywanie miasta. Udało im się odsłonić wyjątkowo dobrze zachowany stadion, odeon i teatr. W latach 1961–1990 wykopaliskami kierował profesor Kenan T. Erim z New York University.  Profesora pochowano po śmierci w ruinach Afrodyzji.

Topkapi Sarayi (pałac Topkapi) był rezydencją sułtanów przez ponad 300 lat – Mehmed Zdobywca rozpoczął jego budowę w 1453 r., zaraz po zdobyciu miasta, i mieszkał tutaj aż do śmierci, w 1481 r. Ostatnim rezydentem był Mahmud II (1808–1839), a ponieważ jego następcy woleli budować swoje siedziby w stylu bardziej europejskim, pałac opustoszał.

Topkapi powiększał się i zmieniał w kolejnych wiekach, lecz jego podstawowy, czterodziedzińcowy układ został zachowany. Turcy osmańscy przejęli od Bizantyńczyków zwyczaj oddzielania władcy od ludu – pierwszy dziedziniec był dostępny dla wszystkich, drugi dla osób związanych z interesami państwa, trzeci dla rodziny królewskiej, ważnych osobistości i służby pałacowej, a czwarty należał do władcy.

Minąwszy wspaniałe wrota Królewskie za Ayą Sofyą, wchodzi się na pierwszy dziedziniec – Alay Meydani (dziedziniec Janczarów). Po lewej stronie wznosi się dawny Aya Irini Kilisesi lub kościół Bożego Pokoju, pełniący obecnie funkcję sali koncertowej, w której podczas Międzynarodowego Festiwalu Stambulskiego odbywają się recitale.

Orta Kapi (brama Środkowa, zwana też bramą Pozdrowień lub Bab-üs Selâm) otwiera drogę do drugiego dziedzińca, na którym niegdyś radzono o sprawach państwowych. Jedynie sułtanowi i królowej matce (valide sultan) wolno było przejechać przez bramę konno – inni, w tym wielki wezyr, musieli zsiąść z konia. Bramę wzniósł w 1524 r. Sulejman Wspaniały, który przy budowie zatrudnił architektów z podbitych Węgier. Zaraz za wejściem widać makiety pałacu, ułatwiające orientację w układzie kompleksu pałacowego. Nieco dalej zorganizowano wystawę sułtańskich powozów, sprowadzonych dla władcy i jego rodziny z Paryża, Turynu i Wiednia. Po prawej (wschodniej) stronie, w ogromnych pałacowych kuchniach zachowała się część kolekcji chińskiej porcelany (celadon).

Po lewej (zachodniej) stronie drugiego dziedzińca stoi bogato rzeźbiony Kubbealti (budynek Pod Kopułą) lub Izba Najwyższej Rady, zwana również Divan Salonu.

Uwagę przyciąga przysadzista Adalet Kulesi, jeden z najbardziej charakterystycznych architektonicznych fragmentów pałacu. W sali poniżej wezyr spotykał się z najwyższą radą państwową (Divan). Sułtan nie uczestniczył osobiście w naradach, choć czasami przysłuchiwał się zza zasłony.

Turcja to bardzo gorący kraj, sezon wypoczynkowy rozpoczyna się już w kwietniu, a kończy na przełomie października i listopada. Wiosną i jesienią panują najprzyjemniejsze temperatury do zwiedzania starożytnych zabytków i przepięknych krajobrazów ukrytych w głębi kraju. Osobom ceniącym gorące lato, przesycone słońcem plaże i gorące morze, polecamy wyjazd w ciągu całego sezonu.

Historia Turcji należy do naprawdę długich i zawsze ściśle związana z dwoma światami- wschodnim i zachodnim. Jej pradzieje sięgają epoki kamienia czyli 80-15.tysięcy lat temu. Możemy jednak przyjąć, że faktyczna historia Turcji zaczyna się wraz z Hetytami, założycielami pierwszego imperium w Anatolii. Hetyci stanowili wprawdzie mieszankę etniczną i językową, ale za to cechowali się jednością polityczną i kulturalną. Jednym z pierwszych władców, który rozpoczął epokę wielkich podbojów był Hattusilis I. Jego armia rozciągnęła terytorium królestwa na północ i południe czyniąc Morze Śródziemne i Czarne granicami państwa.. Upadek państwa był spowodowany napływami europejskich plemion, wśród których najważniejszą rolę odegrały plemiona Frygów i Licyjczyków. Rządy tych plemion poszerzały granice państwa przede wszystkim o kolonie greckie położone przy wybrzeżu Morza Egejskiego. Po zwycięstwie nad Krezusem - słynnym lidyjskim królem, któremu udało się podporządkować jońskie miasta, Persowie ustanowili na dawnych ziemiach państwa lidyjskiego, obejmujących niemalże cała Anatolię nową satrapię. Nowy etap w historii Anatolii rozpoczyna się wraz z przybyciem króla macedońskiego Aleksandra Wielkiego w 334. p.n.e . Anatolia prócz niewielkiego trybutu nie ponosiła żadnych kosztów z rządami tego wybitnego władcy. Kolejną potęgą w Azji Mniejszej byli Rzymianie. Wraz z ich najazdem skończyła się epoka hellenizmu, a rozpoczął okres tzw. pax romana (pokoju rzymskiego), który trwał aż do upadku cesarstwa rzymskiego. Miasta rozwijały się szybko, niektóre z nich stały się nawet ważnymi centrami polityczno-kulturowymi. Spadkobiercami imperium rzymskiego było cesarstwo bizantyjskie, w którego granicach znalazła się później cała Azja Mniejsza. Cesarstwo bizantyjskie stało się ostoją nowej religii- chrześcijaństwa, które rozprzestrzeniało się od Iw. Wkrótce po pojawieniu się nowego ruchu religijnego na Półwyspie Arabskim, nastąpiła inwazja islamu na terenach dzisiejszej Turcji. Ostatecznie z Arabami Bizantyjczycy rozprawili się w wielkiej bitwie w 863r., a tacy władcy jak Bazyli I i Konstantynie Porfirogeneta wyparli ich całkowicie z Azji Mniejszej. Kres idylli położyli Seldżucy - plemię pochodzenia turkmeńskiego. Od 1071r datuje się niekontrolowany napływ półkoczowniczych plemion tureckich na tereny anatolijskiego płaskowyżu. Seldżucy z czasem zajmowali ogromne obszary, przyjmuje się także że to oni podłożyli podwaliny pod szeroko pojętą kulturę turecką. Po okresie wypraw krzyżowych przyszedł czas Osmanów. Osmanowie podbijali niezależne emiraty i bizantyjskie posiadłości, tak że niemal każde większe miasto, które znajdziemy dzisiaj na mapie Turcji było niegdyś stolicą jakiegoś księstwa tureckiego. Państwo tureckie stało się prawdziwym mocarstwem po tym jak Murad I rozgromił Serbów w bitwie pod Kosowym Polem w 1389r. Nikt nie był w stanie powstrzymać tureckiego naporu na Bałkany i wkrótce Turcy opanowali całą Bułgarię, przyłączono także spore obszary Albanii i Macedonii, oraz wkroczyli na teren dzisiejszej Rumunii. W 1453 roku w końcu udaje się Mehmedowi II (wnukowi Murada I) zdobyc Konstantynopol. Od tej pory Konstantynopol stał się stolicą imperium osmańskiego i przemianowano go na Istambuł. Cesarstwo bizantyjskie po ponad 1000-letniej burzliwej historii przestało istnieć, a prawdziwa ostoja chrześcijaństwa wkrótce zmieniła się w obszar pod islamskim sztandarem. Złoty wiek dla Turcji rozpoczął się w zasadzie już od panowania Mehmeda II, ale dopiero za jego następcy Osmanowie przeżyli prawdziwy szczyt potęgi imperium, co przekładało się nie tylko na liczbę wspaniałych budowli i ogólny rozwój kultury, ale także na ilość podbitych terenów i wygranych wojen. Kryzys pojawił się od panowania Sulejmana, Selima II (1566-74), siwe znaki dawał przestarzały system lenny, który rozrastającej administracji, coraz większej armii nie był w stanie podołać. W 1656r, za panowania Mehmeda IV, powołano wielkiego wezyra Mehmeda Pasz, który postawił szereg warunków, z których najważniejszym było nie wtrącanie się dworu do jego decyzji oraz absolutna władza. Mehmed Pasza rozpoczął nowy okres rządów. Doprowadził państwo do względnego spokoju i dobrobytu, uspokoił roszczenia administracji i janczarów, a także sprowadził na dwór harem. Zupełnie nowy okres w dziejach historii Turcji rozpoczął się w XIX wieku kiedy rozpoczęła się epoka zwana tanizmatem. W tym okresie wprowadzono nowe kodeksy prawne wzorujące się na europejskich, przeprowadzono reformę w szkolnictwie, w armii i wielu innych dziedzinach. Powstały pierwsze gazety, również literatura rozwijała się wzorując na literaturze francuskiej. Nie zdołano ustalić nowej konstytucji, gdyż zapobiegł temu sułtan Abdulhamida. Jednak, środowisko dążące i popierające zmiany nie zostało zniszczone i odrodziło się w początkach XX wieku. Ruch reformatorski, zwany młodotureckim doprowadził do przewrotu i abdykacji sułtana. Władza została objęta przez triumwirat, który doprowadził Turcję do wojny po stronie państw centralnych. Na wschodzie miało powstać państwo ormiańskie, a zachodnie ziemie miała przejąć Grecja. Upadek państwa zażegnało w 1923roku Zgromadzenie Narodowe, tworząc Republikę Turecką , której pierwszym prezydentem został wybrany Mustafa Kemal Ataturka.
Przeprowadził on reformy zmierzające do zmniejszenia wpływów religii na życie kraju. Zamknięto szkoły religijne (medresy) i zlikwidowano wszelkie religijne bractwa na czele z zakonem wirujących derwiszów. W 1925 roku uchwalono ustawę nakazujacą noszenie stroju cywilnego - europejskiego ubioru i kapeluszy, zamiast dotychczasowych fezów (męskie nakrycie głowy w kształcie stożka). 25 listopada wprowadzono drakońskie prawo karania śmiercią osoby noszące fez - wielu ludzi, nieświadomych obowiązującego przepisu zginęło. Wprowadzono kalendarz gregoriański i nowe kodeksy. 1 1928 roku zniesiono alfabet arabski. Ataturk rozprawił się także z opozycją, wprowadzając rządy autorytarne, ale nie stały się one totalitarne. W latach 30-stych krwawo tłumiono powstania Kurdów. Mimo kontrowersyjnych decyzji do dziś Turcy nazywają Ataturka â��ojcem naroduâ��. W 1945 roku wprowadzono Turcji demokrację wielopartyjną, Turcja została członkiem NATO, a od 1987 roku czyni starania o wejście do Unii Europejskiej.

Bliskość błękitnego morza, gorącego piasku plaż i egzotycznej roślinności w niesamowity sposób zestawionej z obecnością rozciągających się ogromnych masywów górskich Taurusu i Gór Pontyjskich sprawia, że przed odwiedzającym Turcję turystom rysuje się krajobraz niezwykły i zachwycający. Wrażenie pogłębiają pnące się ku niebu strzeliste wieżyczki meczetów i zabytkowych budowli w stylu arabskim.

Jeśli mamy ochotę na beztroski wypoczynek na plaży - mamy do dyspozycji wybrzeże Morza Egejskiego, Wybrzeże Likijskie oraz najchętniej odwiedzaną Riwierę Turecką z takimi kurortami turystycznymi jak Side czy Alanya.

Będąc w Turcji nie można też zapomnieć o tym, że to właśnie tureckie miasta, takie jak Stambuł, Efez, Hierapoliz i Afrodyzja są pierwotnymi ogniskami wielkich cywilizacji. Stambuł - dawna rezydencja wielkich sułtanów zachwyca przepychem i orientalną architekturą - to tutaj znajdują się światowej klasy zabytki - Pałac Topkapi, Hagia Sophia i Błękitny Meczet.

Tutaj też aż roi się od bardzo ważnych dla tradycji tureckiej tradycyjnych tureckich łaźni. A w ten niezwykle bogaty i zróżnicowany krajobraz i kulturową mozaikę zgrabnie wkomponowane są ruiny starożytnych budowli, które z pewnością zachwycą niejednego badacza tajemnic i zabytków przeszłości.

Turcja to przede wszystkim niezwykła orientalna kultura z całym bogactwem zabytków, interesujących miejsc, i gorących plaż, egzotyczna roślinność i ciepłe, błękitne morze zapraszające do kąpieli.

Turcja jest nie tylko prawdziwym rajem dla zwolenników aktywnego wypoczynku, ale również niezwykle pociągającym miejscem dla ludzi interesujących się reliktami przeszłości i kulturą islamu.

Tutaj znajdziecie Państwo wszelkie udogodnienia i rozrywki, poznacie wspaniałych ludzi i przeżyjecie niezapomniane chwile na ciepłych, kilometrami ciągnących się egzotycznych plażach.